<link rel="pingback"

«

»

Απρ 26

Αφιέρωμα – Jack Nicholson – Ραδιοφωνική Μουσική Εκπομπή

Ορισμένες στιγμές οι συστάσεις δεν είναι απαραίτητες. Οι γνωριμίες κάποιες φορές λαμβάνουν χώρα στο υποσυνείδητοι μας, χωρίς να μπορούμε να το αντιληφθούμε. Κάποια πράγματα τα εκλαμβάνουμε ως δεδομένα, χωρίς καν να χρειαστεί να αναφερθούμε στην αξία τους για να αποδείξουμε κάτι για εκείνα. Σαν να βρίσκονταν πάντα εκεί. Yπάρχουν κάποιες μορφές που δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Ανήκουν στην αιωνιότητα, στον ατόφιο κόσμο τον ιδεών. Είναι περισσότερο ιδέες παρά πραγματικότητα. Και όταν το απείκασμα τους αποδημήσει και γίνει υπήκοος των ουρανών, τότε η ουσία τους ταυτίζεται με την ιδέα.

Jack Nicholson. Δεν είναι δυνατόν να μην έχεις ακούσει ξανά στην ζωή σου αυτό το όνομα. Αν όχι,(λες ψέματα) τότε ρώτα τους γύρω σου. Όλοι θα σου απαντήσουν (αφού πρώτα απορήσουν για την καταφανέστατη και προκλητική σου άγνοια) με μια ρητορική ερώτηση που θα εμπεριέχει μονάχα το όνομα που μόλις πριν τρεις προτάσεις πληκτρολόγησα. Μπορεί να συνοδεύεται από την φράση «Πλάκα μου κάνεις;» ή και το «Είσαι τρελός;»΄, ειρωνικά ταιριαστές για την περίσταση μας. Έπειτα, αφού δακρύσουν από συγκίνηση και πιουν ένα ουισκάκι (η και δύο), για να στανιάρουν από την έκπληξη, θα χαμογελάσουν και θα αρχίσουν την εξιστόρηση του βίου και της πολιτείας του τιτανοτεράστιου Jack της καρδιάς μας! Όμως γιατί να κουράζουμε τους φίλους σου, τους γονείς σου, τον περίγυρο σου, άδικα; Θα αναλάβουμε εμείς χρέη παραμυθά, για καλή σου τύχη, στο παρόν άρθρο/εκπομπή, αγαπητέ αναγνώστη/ακροατή. Τι έχεις να κάνεις εσύ; Κάθισε αναπαυτικά και απόλαυσε το ταξίδι του μεγαλύτερου εν ζωή ηθοποιού, είτε αναγνωστικά είτε ραδιοφωνικά! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!
Ο Jack Joseph Nicholson είναι Αμερικανός ηθοποιός (και πολλά ακόμα), πολυβραβευμένος, καθολικά αποδεκτός, αλλά κυρίως ο μεγαλύτερος τρελάρας που γνώρισε ποτέ ο κόσμος του Hollywood. Αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά ταλέντα όλων των εποχών δημιουργώντας έναν τεράστιο, παγκόσμιο αστικό μύθο γύρω από το όνομα του. Από τις 12 υποψηφιότητες για Όσκαρ, την ύψιστη τιμή, το απόλυτο άπιαστο όνειρο κάθε ηθοποιού, κέρδισε 3 αγαλματίδια, μετρώντας επιπλέον 7 χρυσές σφαίρες στο τσεπάκι που καταχωνιάζει τα αμέτρητα βραβεία του.


Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1937 στο New Jersey, μεγαλώνοντας σε ένα φιλήσυχο προάστιο της μεγαλούπολης, ονόματι Manasquan. Η κωμικοτραγικότητα μάλλον αποτελούσε εκ γενετής χαρακτηριστικό του, αφού οι «γονείς του» John και Ethel May Nicholson, αποδείχθηκαν παππούδες του όταν η «αδερφή» του, June, πέθανε από καρκίνο το 1963, όταν και ο Jack βρισκόταν στην ηλικία των 26 χρόνων. Τότε αποκαλύφθηκε πως τελικά η June ήταν η βιολογική του μητέρα, αρνούμενη την μητρότητα καθώς βρέθηκε στα 17 της κιόλας να εγκυμονεί, ανύπαντρη και αβέβαιη για την ταυτότητα της πατρικής φιγούρας του γιου της. Έτσι αποφάσισε να ζητήσει από τους δικούς της γονείς να μεγαλώσουν το παιδί σαν δικό τους. Πράγμα που συνέβη. Το γεγονός δεν επηρέασε αρνητικά τον Jack καθώς όπως υποστήριξε και ο ίδιος η προσωπικοτήτα του είχε ήδη ψυχογραφηθεί εντελώς και ίσα-ίσα που ένιωσε ευλογημένος, μαθαίνοντας την αλήθεια.
Παρότι ήταν ένας άριστος μαθητής και μπορούσε εύκολα να προαχθεί στο κολέγιο, επέλεξε να επενδύσει στο ταλέντο του, πιστεύοντας στον εαυτό του, κάνοντας ονειρώδη σχέδια για το μέλλον. Δεν επαναπαύτηκε στα όνειρα,φυσικά. Αφού για έναν χρόνο μάζεψε μερικά χρήματα με δουλειές του ποδαριού, μετακομίζει στο Los Angeles το 1954. Eκεί νοικιάζει ένα διαμέρισμα μαζί με την αγαπημένη του «αδερφή», δουλεύοντας παράλληλα σε ένα παιχνιδάδικο και σαν παιδί για τα θελήματα στο τμήμα Animation των MGM Studios. Εκεί θα έκανε τις απαραίτητες γνωριμίες που αργότερα θα τον έφερναν στο προσκήνιο, μετατρέποντας το όνειρο του σε απτή πραγματικότητα.
Το ντεμπούτο του έγινε το 1958 στην ταινία Cry Baby Killer, μια χαμηλής παραγωγής ταινία εγκληματικού περιεχομένου, ενσαρκώνοντας έναν ανήσυχο νεαρό που έχει πεπεισθεί πως έχει διαπράξει δολοφονία. Πριν μπει για τα καλά στους πιο λουσάτους καναπέδες των αχανών χολιγουντιανών σαλονιών, έπρεπε να διαγράψει μια τροχιά σε ταινίες ανάλογου βεληνεκούς και περιεχομένου, όπως οι εξής:Τhe Terror (1963), Back Door to Hell (1964), Ride in the Whirlwind (1965) και The Shooting (1966).
Επιτέλους ήρθε η ώρα για μεγάλα πράγματα! Ώρα να καβαλικέψουμε τις μηχανάρες μας και να πάμε για άλλα κόλπα! Το 1969 αποτέλεσε μια χρονιά ορόσημο για εμάς τους ροκάδες, με το Woodstock Festival να λαμβάνει επικές διαστάσεις, αποτελώντας ένα από τα επιδραστικότερα κινήματα στον χώρο της μουσικής και ευρύτερα της ανθρώπινης έκφρασης και επανάστασης. Δεν ήταν όμως μόνο η χρονιά της μουσικής αλλά ταυτόχρονα και η χρονιά εκκίνησης της ανάδειξης του μεγαλύτερου κινηματογραφικού ταλέντου της γενιάς του. Με τον ρόλο του ως ένας μέθυσος δικαστής στην κλασική ταινία Easy Rider κατέπληξε κοινό και κριτικούς, κερδίζοντας και την πρώτη του υποψηφιότητα για Oscar Β΄ Ανδρικού ρόλου. Έτσι ο Jack φωνάζει βροντερά παρόν στους κορυφαίους παραγωγούς ταινιών που σημειώνουν στο μπλοκάκι τους τον ανερχόμενο νεαρό, βλέποντας στο πρόσωπο του ένα μέλλον γεμάτο επιτυχίες.


Η δεκαετία του 70’ αποτέλεσε την πιο δημιουργική του περίοδο έχοντας στο ενεργητικό του μοναδικές ερμηνείες σε ταινίες-αριστουργήματα. Ποιος θα ξεχάσει το αείμνηστο Chinatown (1974), την αποθέωση, ή μάλλον καλύτερα, (επαν)εφεύρεση του neonoir, δια χειρός Roman Polanski; Φορώντας το ιντριγκαδόρικο προσωπείο ενός τσαχπίνικου μυστικού πράκτορα που δεν έχανε ποτέ την τόλμη του, χώνοντας την μουσούδα του σε κάθε καλά κρυμμένη αχτίδα της επτασφράγιστης υπόθεση που ανέλαβε, μας πρόσφερε μια ερμηνεία γεμάτη πολύπλοκες αποχρώσεις και έντεχνη πεζότητα και πολυπρισματικότητα. Η 4η υποψηφιότητα για Όσκαρ ήταν γεγονός που δεν θα μπορούσε να είχε παραληφθεί. Θα χρειαζόταν όμως να περιμένει έναν ακόμη χρόνο για να γευτεί την χαρά της κατάκτησης, σε μια ταινία σταθμό για τον παγκόσμιο κινηματογράφο, την οποία έχουμε φυσικά φιλοξενήσει εδώ στον octavaradio.gr!
Η φωλιά του Κούκου (1975), μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ken Kesey, κατάφερε κάτι το σπάνιο και εξωπραγματικό: Απέσπασε πέντε Oscar στις βασικές κατηγορίες (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, Α’ ανδρικού, Α΄γυναικείου, καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου), ένα επίτευγμα που μέχρι σήμερα μόνο άλλες δυο ταινίες έχουν καταφέρει: το Συνέβη μια Νύχτα (1934) και η Σιωπή των Αμνών (1991). Πολλοί μεγάλοι ηθοποιοί απέρριψαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, μεταξύ άλλων και ο Marlon Brando, και έτσι άνοιξε ο χώρος για να περάσει ο αυθεντικός τρελός της υπόθεσης, o Jack Nicholson φυσικά, γράφοντας εποχή σε μια παράλογη αλλά ταυτοχρόνως μετρημένη… κλινική περίπτωση! Ο ασυμβίβαστος και πανέξυπνος μικροεγκληματίας R.N. McMerphy, καλείται να τα βάλει με όλους και με όλα, αποσαρθώνοντας το ελλιπές και βάναυσο σωφρονιστικό/ψυχιατρικό σύστημα των Η.Π.Α , καταφέρνοντας να συνεννοηθεί μονάχα με τους «τρελούς» τρόφιμους του ασύλου, πριν του κοπεί για τα καλά η φόρα. Μέχρι τότε όμως, μας εντυπωσιάζει με τους λεπτούς του χειρισμούς, την σκηνική και εφευρετική του ετοιμότητα και την καθόλου επιτηδευμένη φυσικότητα που διαθέτει «σε τσουβάλια»! Αν μείνατε με το στόμα ανοιχτό με αυτήν την ερμηνεία ετοιμαστείτε να σας πέσουν τα σαγόνια, καθώς η επόμενη δεν αστειεύεται καθόλου…
Η δεκαετία του 80’ για τον Nicholson ήταν μια περίοδος πειραματισμού, ξεφεύγοντας από τα διακριτικά και επιλεκτικά μονοπάτια του παρελθόντος, κίνηση αμφιθυμικής φύσεως για τους ένθερμους φίλους του κινηματογράφου, προσφέροντάς μας όμως με βεβαιότητα αξιομνημόνευτες στιγμές, γεμάτες εκκεντρικότητα και πάθος. Η Λάμψη (1980), το αριστούργημα τρόμου που έφερε τις υπογραφές του Stephen King για την αρχική συγγραφική έμπνευση και του Stanle Kubrick για την σινέ-εκτέλεση, αν και αρχικά δεν εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως σαν σύνολο, αποτελεί ίσως την πιο αντιπροσωπευτική ερμηνεία του κορυφαίου ηθοποιού, με τις cult ατάκες και φωτογραφίες του παρανοϊκού φροντιστή ξενοδοχείου Jack Torrance από σκηνές της ταινίας, να γίνονται αντικείμενα λατρείας (Here’s Johnny!, Darling, I’m not gonna hurt you. I’m just gonna bash your brains in. κα)! Η υποκριτική δεινότητα του καταφέρνει να τρομοκρατήσει ακόμα και τους πιο ασυγκίνητους σινεφίλ! Στο Reds (1981) κερδίζει το βραβείο της ακαδημίας για τον Β΄Ανδρικό ρόλο αυτή τη φορά, ενώ 8 χρόνια αργότερα στο Batman (1989), μετά την μεσολάβηση εξαιρετικών εμφανίσεων στο Terms of Endearment (1983) και το Pizzi’s Honor (1985), βρήκε άλλον έναν ρόλο στα «ανορθολογικά» μέτρα του, τον διαβόητο και ψυχανώμαλο κακοποιό Joker! Η ίδια η ταινία διέγραψε τρομερή εισπρακτική επιτυχία. Κατόπιν ειδικής συμφωνίας, ο Μίδας-Jack κερδίζει το αστρονομικό ποσό των 60.000.000 δολαρίων!


H ώριμη και προσγειωμένη,με ορισμένους αστερίσκους, επιστροφή του στα 90’s σημαδεύτηκε από ένα κολλάζ ρόλων. Ένας άκαρδος και μπαγαπόντης στρατηγός στο A Few Good Men του 1992, ένας κωμικοτραγικά βαρυκεντρισμένος πρόεδρος του Mars Attacks! του 1996 και ένας ψυχαναγκαστικός ερωτευμένος μεσήλικας στην 3η και τελευταία (ίσως και πιο «ήρεμη», σαν σε υγιεινό περίπατο) οσκαρική του νίκη με το As Good As It Gets (1997). Συνέχισε να στέκεται επάξια στο στερέωμα με θετικές παρουσίες στο About Schmidt (2002), το Anger Management (2003), το Something’s Gotta Give (2003) το The Departed (2006) και τελικά το How Do You Know (2010) την τελευταία μέχρι τώρα ταινία του.


Έχει αποσυρθεί; Μαγειρεύει κάτι ακόμα (όπως έντονα φημολογείται); Ό,τι και αν ισχύει από τα 2, το μόνο σίγουρο είναι πως ο Jack Nicholson, ο μικρός αυτός Θεός, μας έχει καλύψει σε χορταστικό βαθμό με το ρεπερτόριο και την μοναδική του υποκριτική ικανότητα. Μας άγγιξε, μας δημιούργησε ποικιλία συναισθημάτων και μας ταξίδεψε, έστω και νοητά: Καθήκοντα ενός αληθινού καλλιτέχνη! Πλέον μπορεί να μην τον βλέπουμε στην μεγάλη οθόνη. Έχει άλλωστε και μια τρίτη ηλικία να χαρεί! Εάν παρόλα αυτά τον αναζητήσετε θα τον συναντήσετε να μπαινοβγαίνει στο Staples Center, παρακολουθώντας την αγαπημένη του μπασκετική ομάδα των Lakers, να κάνει συλλογή έργων τέχνης, να παίζει γκολφ και να πίνει γάλα! Α, και φυσικά: Να βγαίνει με γυναίκες, κάτι που ποτέ δεν του έλειψε! Θα μπορούσαμε να γράψουμε βιβλίο με τις ατάκες που κατά καιρούς έχει ξεστομίσει για αυτό και θα προτιμήσουμε να σας τις ψιθυρίσουμε στο αυτί, αυτό το όμορφο απόγευμα!
Πρώην άσχετε (ή και σχετικέ) επί του θέματος ελπίζω να σε κάλυψα και εγώ με την σειρά μου, στο σημερινό μας αφιέρωμα στον υπερμέγιστο «ποιό του ήθους», ακλόνητο κάτοικο στο πάνθεον των κορυφαίων «υποκριτών» που έχει γνωρίσει ο ανθρώπινος πολιτισμός.Τέλεια! Αφου διάβασες την εκπομπή και έχεις φτάσει μέχρι εδώ, γιατί δεν την ακούς κιόλας; Ναι,υπάρχει και αυτή η δυνατότητα:
Σςςς… Ακούστε τις «Πέμπτες Πρεμιέρας»,μια εκπομπή του Γιώργου Κοσσυβάκη στον octavaradio.gr. Συντονιστείτε στον Octava Radio για «alternative» αφιερώματα σε αγαπημένες ταινίες του κινηματογράφου, κάθε Πέμπτη 18:00 με 20:00! Σήμερα έχουμε Classic Rock μελωδίες. Κοπιάστε!